Proloog
Langzaam kom ik weer bij zinnen, en ik krabbel overeind.
Het enige wat ik zie is een groot stuk land, wat huisjes en wat sims.
Het is zo raar, alles is hier anders.
De herinneringen komen weer naar boven, ik was mijn kat aan het voeren toen alles opeens zwart werd voor mijn ogen.
Waar is Fluffie eigenlijk? Ik zie trouwens helemaal geen dieren. Zijn die er niet in dit rare land of verstoppen ze zich allemaal?
Writer's Note:
Dit was dan de korte proloog. De sim haar gezicht wordt nog eventjes geheim gehouden.
Voor de mensen die het niet snappen: ze leefde eerst in de Sims 3, en nu is ze opeens in de Sims 4 beland. Hoe loopt dat af?
Laatst gewijzigd door MandMeneer op zo 03 mei 2015, 11:12, 5 keer totaal gewijzigd.
Hoofdstuk 1
Ik stop mijn handen in mijn broekzak en ik loop wat over het land heen, terwijl ik de omgeving goed inspecteer.
In mijn broekzak voel ik wat, ik haal het ding er uit en het blijkt een telefoon te zijn.
"Zou mijn code ook hetzelfde zijn als hier?" vraag ik me af, en ik toets mijn code in: 8005. Mijn telefoon ontgrendeld meteen. Da's handig.
"En mijn contacten? Zijn mijn contacten ook hetzelfde als thuis?" is ook iets wat ik mij afvraag.
Ik klik op het knopje 'Contacten' en zie daar de naam van mijn moeder staan.
"Dus mijn moeder is hier ook?" is het derde wat ik me afvraag. Ik klik op het 'Telefoon'-icoontje en mijn telefoon belt mijn moeder meteen.
"Hallo, met Sofia?" hoor ik een bekende stem zeggen.
"Mama!" roep ik blij, nu ben ik tenminste niet alleen in dit rare land.
"Jasmijn! Wat fijn dat jij hier ook bent. Waarom kom je niet even langs?"
"Dat lijkt me leuk." antwoordt ik, en ze geeft me haar adres.
Ik ga meteen op pad. Ik weet niet precies waar het is, maar de borden wijzen me de weg.
Al snel vind ik een huisje waar twee ouderen aan het praten zijn. Als ik beter kijk, zie ik dat het mijn ouders zijn. Vrolijk ren ik er heen.
Ik begin meteen met mijn eerste vraag: "Wat is dit allemaal? Het is zo anders.." Waarop mijn moeder antwoord: "Een 'hallo' was wel op zijn plaats geweest hoor, kind. Ik zal het je wel even vertellen."
"Op het Sims Journaal wordt verteld dat dit een nieuwe dimensie is. Een vernieuwing van de wereld, kan je het ook wel noemen." vertelt ze.
"En zijn jullie hier al lang?" vraag ik.
"Een dagje of twee." antwoordt mijn vader.
"Weten jullie trouwens waar Fluffie is?" vraag ik, in de hoop dat ze goed nieuws hebben.
"Dat is het probleem van deze dimensie. Er zijn nog geen dieren, er is nog geen regen, geen tijdmachines naar de toekomst en geen denkbeeldige vrienden.
Maar, men zegt dat er in April mooie nieuwe dingen bijkomen." vertelt mijn moeder enthousiast.
"Dus Fluffie is nog eigenlijk in de andere wereld?" vraag ik, een beetje teleurgesteld.
"Nu nog wel, maar als de dieren hier worden uitgevonden, zal ze vast snel komen!" zegt mijn vader vrolijk. Dat stelt me gerust.
"Ik heb alleen nog geen huis.." zeg ik, in de hoop dat ze een oplossing daarvoor hebben.
"Toevallig hebben we gisteren wat leuke bouwvakkers ontmoet, in de club." zegt mijn moeder. "Ze zijn heel aardig. Ik vraag wel of ze morgen beginnen met het bouwen van je huis."
Voordat ik nog iets kan zeggen, zijn mijn ouders al naar binnen gelopen en zijn ze gaan zitten.
Hoofdstuk 2
Ik ging naast mijn moeder zitten en vroeg: "Die bouwvakkers hè, ze zijn toch wel ècht aardig? Ik wil géén dronken mannen in huis."
"Natuurlijk zijn ze aardig!" antwoordde mijn moeder. "Ze houden wel van een biertje op zijn tijd, maar het zijn goeie kerels."
"Fijn." zei ik, en ik meende het. "Kan ik trouwens vannacht hier slapen?"
"Kind, maak het jezelf maar gemakkelijk en doe wat je wil."
Na die reactie van mijn moeder plofte ik op de bank neer en viel ik in slaap.
De volgende ochtend zaten we al vroeg aan het ontbijt.
"De bouwvakkers komen over een kwartiertje naar je kavel." begon mijn moeder. "Ik zou er maar snel heen gaan."
"Oke, bedankt voor alles!" zeg ik vrolijk, en enthousiast loop ik naar buiten, terwijl ik nog een blik werp op het huis van mijn ouders.
Ik loop weer naar huis toe en ik zie dat er twee mannen op mijn kavel staan.
"Jij moet zeker Jasmijn zijn?" vroeg de man met het bruine haar.
Ik knik en ik schudde zijn hand. "Ik ben trouwens Lucas." voegde de man eraan toe. "En dat is mijn collega Johan."
"Thomas moet trouwens nog komen." zei Johan.
"Thomas?" vroeg ik, ik ken helemaal geen Thomas.
"Een jongeman die hier al een jaartje werkt." antwoordde Lucas.
"Daar zal je 'm hebben." zei Lucas, al wijzend naar iemand die aan kwam lopen.
Ik keek naar de jongeman. Hij zag er wat jonger uit dan de andere twee mannen, en dat was juist wat hem wel leuk maakte.
Hij glimlachte terwijl hij vrolijk mijn hand schudde. Zijn lach deed mij smelten. Na enkele observaties van zijn (prachtige) ogen, vroeg ik me toch wel af of ik misschien op hem viel.
"Nee, je kan niet verliefd worden op iemand die je net tien seconden kent." praatte ik mezelf aan, in gedachten.
"Goed, hoe wil je je huis hebben?" zei Jonah om de stilte te verbreken.
"Ehh.." begon ik. Ik liep wat over het veld heen. "Doe maar hier een muur, en hier misschien ook eentje.."
Ik was inmiddels al de hele kavel over gerend.
"Een plattegrond is ietsjes handiger." zei Thomas glimlachend. Voor zo'n glimlach doe je toch alles Snel krabbelde ik een plattegrondje in elkaar.
"Op de begane grond moet veel ruimte komen." begon ik toen ik klaar was. "Want daar komt mijn bakkerij en dat neemt veel ruimte in. Ohja, vergeet de kelder ook niet te graven, want we hebben natuurlijk ook een plek nodig om de taarten te bakken." Zo ratelde ik nog even door.
Nadat ik klaar was met mijn geklets, begonnen de bouwvakkers aan het leggen van de eerste baksteentjes voor de muren. Ik hielp ze zoveel ik kon, maar de bouwvakkers hoefden natuurlijk geen hulp van een meisje met een kippenmutsje op.
"Weet je wat? Anders ga jij gewoon even naar je ouders toe en ga je daar op een laptop kijken of je al wat meubels kan vinden." begon Johan.
Ik knikte en begon mijn weg naar het huisje van mijn ouders terwijl Johan weer snel aan het werk ging.
Niet heel veel later zat ik achter de (bijna-middeleeuwse) computer van mijn ouders, met toestemming natuurlijk. Ik surfde wat op het internet.
Ik moet eerst maar spullen kopen voor de bakkerij, bedacht ik me. Ik kwam terecht op een site, genaamd taartenzijncool.sims4. Helaas leveren zij hun spullen pas in april. Ik bekeek dus wat andere webwinkels zoals delekkerstetoetjes.sims4, taartenbakkendoejezo.sims4 en zeker ook omdathetkan.sims4. Helaas leveren ook die winkels hun spullen pas in april, dus ik zal maar even moeten wachten tot de vierde maand hier is.
Bedankt, Rudy!
Ik wilde jullie niet weer een maand laten wachten, dus ik heb gisteren een nieuw hoofdstuk in elkaar geknutseld.
Veel plezier met lezen
Hoofdstuk 3
"Kijk eens!" zei Johan trots. "De eerste verdieping staat er al."
Zo, dat zijn snelle werkers. Ik trad het nogal lege huis binnen. Er stond nog niet veel, enkel een goedkoop eettafeltje en een blauw lampje dat aan het plafond hing.
Gelukkig stond er al wel een goedkoop bed, dus ik kon hier vannacht slapen.
"Laten we het vieren." zei Lucas vrolijk en hij pakte wat glazen wijn die hij had meegenomen van huis. Ik wilde eigenlijk niet drinken, maar besloot het toch te doen omdat ik niet wilde overkomen als een bang meisje.
Ik dronk een wijntje, en nog een, en nog eentje. Uiteindelijk voelde ik me nogal draaierig. Ik hoop dat ik geen rare dingen ga doen die ik me niet meer herinner..
--
Ik werd wakker, ik voelde me nogal misselijk van de vorige avond.
Geschrokken val ik bijna uit bed als ik zie wie er naast mij ligt. Thomas lag naast me. Zachtjes stapte ik het bed uit, maar ik zie dat hij ook al wakker is geworden.
"Ehhm.. Thomas, misschien moet je maar gaan."
"Ik ga nergens heen, en jij ook niet." Een duivels lachje verscheen op zijn gezicht. Wat ooit een zoet en lief lachje was, is nu een lach van verraad.
Hij probeerde me nog vast te pakken, maar ik kon hem nog net ontwijken. Ik rende de kamer uit naar buiten. Ik hoor voetstappen achter me. Zo snel als ik kon rende ik richting het park.
Hijgend stopte ik toen ik daar eenmaal was. Ik keek achterom, er was gelukkig geen spoor te zien van Thomas.
Plotseling hoorde ik een stem achter me.
"Mevrouw?"
Geschrokken kijk ik om. De stem blijkt een clown te zijn.
"Ben jij zo'n terreurclown uit Frankrijk?" vroeg ik in paniek. Voordat de jongen kon reageren ging ik verder: "Blijf waar je bent! Raak mij niet aan, ga weg!"
"Mevrouw, mevrouw!" riep de clown om me te kalmeren. "Ik ben niet eng, ik ben net terug gekomen van mijn werk in het circus. Helaas verdient het niet zo goed." Opgelucht haal ik adem. "Sorry.."
"Het ziet er naar uit dat u gevlucht bent van huis?"
Ik zweeg even. "Ik wil er liever niet over praten.."
"Komt u maar met mij mee. U mag wel een nachtje bij mij in huis slapen."
"Dat is erg aardig van u, maar.."
"Ik sta erop."
Ik vertrouwde deze clown meer dan Thomas, dus ik liep mee.
Eenmaal bij het huis begon ik: "Ik kan ook gewoon naar het huis van mijn ouders gaan, als dat beter voor je is."
"Ach, het maakt mij niet uit, ik krijg toch nooit bezoek."
"Kan jij op de bank slapen?" vroeg hij. Ik knikte.
"Mooi. Pak maar iets uit de koelkast als je honger hebt." Na die woorden was de clown naar zijn kamer gegaan om te gaan slapen.
Het was nog nacht, dus ik besloot ook maar te gaan slapen.
--
Ik gaapte en keek rond. Een jongeman stond tosti's te maken.
"Wie ben jij?" vroeg ik. Hij kwam me wel bekend voor.
"Ik ben de clown van gisteravond, misschien herken je me niet zonder schmink." lachte hij.
"De tosti's zijn klaar!" riep hij vrolijk, terwijl hij het bord met tosti's naar de tafel bracht. "Eet jij ook mee?"
"Oké, gezellig." zei ik, terwijl ik bij hem aan tafel ging zitten.
Na een paar happen van de tosti's te hebben genomen, begon ik: "Wow, deze tosti's zijn echt heerlijk! Waarom ben je geen kok geworden?"
"Het restaurant is te ver weg. Ik heb niet genoeg geld voor een auto." zei hij, en hij zweeg.
"Je mag wel werken bij mij in de bakkerij, als je wil?"
Hij keek op alsof hij de loterij had gewonnen. "Meen je dat echt? Yes, mijn droom komt uit!" De ooit verdrietige clown is nu een blije bakker.
Ik vind het wel weer tijd voor een nieuw hoofdstuk
Hoofdstuk 4
We waren inmiddels al heel wat verder. Het huis was af en de meubels die besteld waren, stonden voor de deur.
Ik betaalde de bouwvakkers, die daarna meteen weggingen, op weg naar de kroeg. Ik moest al die meubels nog naar binnen duwen, in mijn eentje! Maar misschien wilde de clown van een tijdje geleden, die overigens Olivier heet, me wel helpen? We hadden elkaar al een tijdje niet gesproken, dus belde ik hem op.
"Hé, Jasmijn! Lange tijd niet gesproken, hoe gaat het?" hoorde ik aan de andere kant van de lijn.
"Wel goed, het huis is af. Zou je me misschien kunnen helpen met het verplaatsen van de meubels?"
"Maar natuurlijk! Ik heb vandaag toch niets te doen."
"Bedankt, dat je me wil helpen."
"Ik zie je zo." na die woorden was het telefoongesprek afgelopen.
Ik ging op de bank zitten die voor het huis stond. Een aantal voorbijgangers keken me raar aan.
'Je gaat toch niet op een bank zitten in de buitenlucht?' dachten ze vast.
Op dat moment hoorde ik een auto aankomen, vanuit de verte. Toen ik beter keek zag ik dat het een taxi was. De taxi stopte voor mijn huis en Olivier stapte er uit. Met een luide knal sloeg hij de deur dicht, waarna hij meteen naar mij toe liep en naast mij op de bank plofte.
"Het valt me nu pas op dat je een grote buik hebt." begroette hij mij.
"Ik heb altijd al wel een buikje gehad.."
"Dit is niet zomaar een buikje, het is echt gigantisch!"
"En bedankt.."
"Ben je zwanger, ofzoiets?"
"Zwanger? Hahah, leuke grap, maar het is al 1 april geweest."
Olivier hielt vol dat ik zwanger zou zijn.
"Nou, dan zal ik wel een zwangerschaptest doen." zei ik, om dit ongemakkelijke gesprek te stoppen. "Nadat je me hebt geholpen met het verplaatsen van de meubels."
Olivier stond gelijk op om de meubels op te tillen en te verplaatsen, en ik besloot hem maar te helpen.
De tijd verstreek, het werd al avond. Bijna alle meubels stonden op de goede plek.
"Alleen deze stoel nog, die moet naar boven." zei Olivier. "Doe jij maar alvast je zwangerschapstest."
"Oke dan.." antwoordde ik, waarna Olivier met de stoel naar boven liep. Ik wist niet zo goed hoe ik die test moest doen. In mijn vorige leven, de Sims 3, wist je het gewoon. Ik liep naar het toilet, omdat ik daar even heen moest, voor mijn behoefte, weet je wel?
Toen ik klaar was, lag er iets raars op de wc. Nooit heb ik dat eerder gezien. Ik pakte het op en er kwam confetti uit.
"U bent zwanger!" riep het ding vrolijk.
Zo snel als ik kon rende ik weg van het enge ding, naar de woonkamer. Olivier was er ook al.
"En? Ben je zwanger?" vroeg hij enthousiast.
"Euh, ik denk het. Het ding zei van wel." antwoordde ik.
"Oooh, wat leuk! Wie is de vader?" vroeg hij nog enthousiaster.
Die vraag had ik niet zien aankomen. Wie was de vader eigenlijk? Plots dacht ik aan die nacht met Thomas.
"Nee, het zou toch niet.. Alsjeblieft niet.." zei ik zachtjes, en ik voelde een traan over mijn wang lopen.
"Wat is er aan de hand? Jasmijn?" vroeg Olivier, die er helemaal niets van begreep.
Bedankt, Charlotte!
Ik dacht, ik gooi er weer een hoofdstukkie tegenaan
Hoofdstuk 5
"Jasmijn? Wat is er nou?" vroeg Olivier.
"Het.. het is echt niks. Laat maar." loog ik, en ik veegde de tranen snel weg. "Laten we beginnen met gebakjes maken voor de winkel." Nadat ik dat had gezegd zette ik een nep-glimlachje op.
"Is het echt niks?" vroeg Olivier nog.
"Ik vertel het je nog wel. Maar nu niet. Ik wil de winkel zo snel mogelijk gevuld hebben, want morgen wil ik 'm openen." zei ik kortaf, en stond op om naar de keuken te gaan.
Olivier volgde me de keuken in. Ik pakte alle ingredienten die ik kon vinden en zette die op tafel. Ik had zelfs wat aubergines gepakt.
Wie weet, misschien wil er iemand wel een groentetaartje. We begonnen meteen met bakken.
De tijd verstreek en het werd al laat.
"Ik ben moe.. Ik denk dat ik maar ga slapen." zei ik gapend.
"Oke, dan ga ik naar huis en dan zal ik morgen verder gaan met bakken." zei hij en hij stopte zijn hand in zijn broekzak, om er iets uit te halen.
Maar hij haalde er niets uit en zei, een beetje in paniek: "Oh, shoot. Ik ben het geld voor de terugreis vergeten."
"Ik kan het wel betalen. Of je kan hier blijven slapen." zei ik.
"Kan dat echt?"
"Maar natuurlijk. Ik heb nog wel een oud bed liggen dat mijn moeder me heeft gegeven." Na die woorden gingen we naar boven.
Olivier hielp me met het tillen van het bed. Toen het bed eenmaal op de goede plaats stond, zei ik: "Weltrusten!", waarna ik mijn bed in kroop.
Olivier lag al snel te slapen..
..maar ik lag nog wakker.
'Moet ik Thomas vertellen over de baby? Is het wel van Thomas? Natuurlijk is het van Thomas, van wie kan het anders zijn? Wanneer ga ik het hem vertellen? Ga ik het hem wel vertellen? En Olivier, moet hij ervan weten?'
Zulke vragen spookten rond in mijn hoofd.
Uiteindelijk wist ik mezelf in slaap te krijgen.
Ik werd 's ochtends wakker van voetstappen. Snel sprong ik uit mijn bed.
"Wie is daar?" riep ik, en ik liep naar de gang.
"Oh, jij bent het maar." zei ik, toen ik zag dat Olivier door de gang liep. Even vergeten dat hij er ook was.. "Wat ben je van plan?"
"Ik moet even naar de wc toe. Die is daar toch?"
Ik knikte, en daarna verdween Olivier de badkamer in.
Ik deed snel mijn kleren aan, waarna ik de trap af liep om naar de keuken te gaan.
Olivier en ik hadden de gebakjes die we gisteravond hadden gemaakt in de koelkast gedaan, zodat ze langer goed bleven.
Ik pakte de gebakjes eruit…
…om ze daarna in de vitrine te zetten.
Toen ik alles stond waar het hoorde te staan, liep ik weer naar de keuken om weer nieuwe gebakjes te bakken. Olivier was al bezig.
Maar ik had mijn voet nog niet in de keuken gezet of ik bedacht me. Het zou beter zijn als ik nu even met Thomas zou praten over de baby.
"Olivier, ik moet heel even wat regelen, jij redt je wel in je eentje, toch?"
Olivier knikte en ging daarna weer verder met bakken.
Ik liep weg van de keuken, Olivier mag niet meeluisteren.
Ik pakte mijn mobiel en met tegenzin toetste ik het nummer van Thomas in.
"Thomas, er is iets dat ik je moet vertellen.."
De volgende keer..
- ..hebben Jasmijn en Thomas een niet zo leuk gesprek.
- ..ontdekt Jasmijn dat Olivier een hele goede vriend is en een uitstekende bakker
- ..komt er misschien een baby?
Ik zie jullie volgende week, wanneer er weer een hoofdstuk komt
Bedankt Koen en Charlotte!
Ik heb al heel lang niets geplaatst Dan maar twee hoofdstukken
Hoofdstuk 6
"Nou, wat wil je me vertellen?" vroeg Thomas.
We hadden afgesproken in het park.
"Ehm.. Nou.."
"Ik ben zwanger.. En volgensmij is het van jou.."
Thomas keek even geschrokken, maar toen vroeg hij: "Nou, wat wil je dat ik doe? Moet ik je wat geld geven?"
"Dus je geeft me wat geld en dan ga je weg?"
"Ik heb geen tijd om voor een kind te zorgen, ik heb werk te doen!"
"Ja, ik dus ook. Ik heb een hele bakkerij om te onderhouden."
"Als we trouwen gaat het verzorgen van de baby wat makkelijker." hij schoof wat dichter bij.
"Nee, dat gaat niet gebeuren. Ik zorg wel voor het kind dan."
Na die woorden liep ik snel weg, naar huis toe.
Eenmaal thuis liep ik naar de keuken, waar (zoals verwacht) Olivier bezig was met het bakken van gebakjes.
Toen hij mij in het oog kreeg stopte hij met bakken.
"Maar om terug te komen op gisteravond.. Ik ben wel heel nieuwsgierig naar de vader van de baby?" vroeg hij voorzichtig.
Ik zuchtte, maar het leek me wel handig als Olivier het wist.
"Het is.. De vader.. De vader wil niet voor het kind zorgen. Het is ingewikkeld. Wil je het hele verhaal horen?"
Olivier knikte en ik begon het verhaal te vertellen.
"Oh, wat vreselijk zeg." zei Olivier, nadat het hele verhaal verteld was. "Wil je dat ik je help met het verzorgen van de baby?"
"Olivier, dat is heel lief van je, maar het lukt denk ik wel.."
"Ben je daar heel zeker van?"
"Nee.."
"Dan kom ik je helpen."
"Olivier, je bent echt een hele goede vriend." zei ik, en ik omhelsde hem.
De slaapkamer voor Olivier werd gemaakt en ook de kamer voor het kindje was in aanbouw.
"Welke kleur gaan we het verven?" vroeg Olivier.
"Hmm.. Ik heb ergens heel leuk kinderbehang liggen. Dat kunnen we wel op de muren doen."
Het behang werd uit de kast gepakt en al snel zag de kamer er mooi uit.
"Ik dacht trouwens dat je vandaag de bakkerij wilde openen?" vroeg Olivier.
"Ohja, helemaal vergeten. Dat doen we morgen wel. Dan hebben we nu nog even tijd om meer dingen te bakken." antwoordde ik.
Niet lang daarna stonden we allebei in de keuken te bakken. Er was hier een bugg; haar buik was weer eventjes dun.
En de vitrines waren ook al mooi gevuld.
"Ik denk dat we de winkel morgen wel kunnen openen." zei ik blij. "Nogmaals bedankt voor al je hulp." Ik gaf hem nog een omhelzing.
Voordat Olivier kon reageren, schreeuwde ik het uit.
"De baby komt! De baby komt!"
Op dat moment ging alles heel snel. De taxi arriveerde en nam mij en Olivier mee naar het ziekenhuis.
Voor ik het wist lag ik op een ziekenhuisbed en lag er een kindje in de buurt. Sorry, vergeten muren omhoog te doen..
Ik moest eerst mijn alledaagse kleren aan doen voordat ik mijn kindje kon zien.
Gelukkig had ik al snel het meisje in mijn armen.
"Jou noem ik Nina." zei ik zachtjes tegen haar.
De taxi kwam al snel om ons weer thuis te brengen.
Ik gaf de chauffeur wat geld en stapte daarna met Nina de auto uit.
"Zal ik even naar de Leen Simmer rijden voor een wiegje? Morgen komen de overige meubels, maar als ik nu naar de Leen Simmer ga, dan heeft ze alvast een bedje om in te slapen." stelde Olivier voor.
"Goed idee. Volgensmij ligt er wat geld op het aanrecht, neem dat maar mee om de taxi en het wiegje te betalen." antwoordde ik.
Olivier ging al snel op pad en de baby begon te huilen.
"Oh, nee, nee, niet huilen, kleine. Wat is er? Heb je honger?" vroeg ik, maar natuurlijk kan de baby niet antwoorden.
'Hier ergens ligt nog een doos met allemaal speelgoed van mij van vroeger, daar zal vast wel een speelgoedflesje bij liggen', bedacht ik
Enkele momenten later stond ik Nina de fles te geven.
Olivier kwam al redelijk snel aanlopen met een wiegje.
"Bedankt, Olivier." zei ik voor de zoveelste keer vandaag, waarna ik Nina in het wiegje legde.
Hoofdstuk 7
"Ik kan niet wachten om een peuter rond te zien lopen!" riep ik enthousiast, terwijl ik de verjaardagstaart op een goedkoop tafeltje zette.
"Jasmijn, dat is ni-" piepte Olivier, maar hij kon niet verder praten, omdat hij onderbroken werd.
"Aaah, kijk, ze wordt groot!"
De glittertjes verschenen..
"Huh? Ze is geen peuter? Vast een bug?" vroeg ik.
"Dat probeerde ik je te vertellen! Er zijn geen peuters!"
"Geen peuters? Nouja zeg. Wie heeft dat nou weer bedacht?"
Nina was inmiddels al opgegroeid.
"Wat ziet ze er lief uit!" riep Olivier blij.
Ik zei niks, ik keek alleen maar naar het meisje.
Ze leek op Thomas. Heel veel.
Ze deed me aan Thomas denken en dat gaf me een naar gevoel.
"Nu ik groot ben, mag ik toch naar school?" vroeg Nina.
Ik reageerde (nog steeds) niet, dus zei Olivier maar: "Jazekers, kan je zelf een school uitkiezen, denk je?"
Nina knikte enthousiast en rende naar de woonkamer.
"De school moet niet te duur zijn hè!" riep Olivier nog, maar Nina was al weg.
"Wat is er aan de hand, Jasmijn?" vroeg Olivier, toen Nina al een paar seconden weg was.
"Het is.. Ze lijkt op.. op haar vader.." kon ik moeilijk uitbrengen.
"Nou, geen enkel kind is een exacte kopie van één van de ouders, dus dan zal ze vast wel jouw karakter hebben." zei Olivier, en dat gaf me hoop.
"Ik ga nu even de winkel openen, help je mee?" vroeg ik aan Olivier.
Olivier knikte en we liepen de trap af.
Ik opende de winkel en al snel stonden er een paar mensen rond te kijken.
We hielpen de meesten..
..maar sommigen moesten we er uit sturen wegens onbeleefd gedrag.
Aan het eind van de dag zei ik tegen Olivier: "Hmm, we hebben wel wat winst gemaakt. Namelijk 128 simoleons."
"Ik ga even kijken of de kleine al een school heeft uitgekozen."
Na die woorden liep ik de trap op, naar de woonkamer.
"Hoe kom je aan die Simlet?" vroeg ik aan Nina, toen ik in de kamer was.
"Oh, oma kwam net langs met wat spulletjes. We hebben nu ook extra kleurpotloden, bijvoorbeeld." antwoordde ze.
"Maar, heb je al een school uitgekozen?"
"Jaa, kijk, deze! Het SimsPaleis!"
"Oh, maar lieverd. Die is veeeel te duur. Wat dacht je van die school, de Simmo's?"
"Neeee! Niet de Simmo's! Ze zeggen dat daar gepest wordt en dat de sfeer heel naar is.."
"Maar mama heeft niet zoveel geld nu. We hebben geld geleend van de bank voor het huis, maar dat moeten we allemaal terug betalen nu. Als we niet zo krap bij kas zitten, kunnen we je later wel naar het SimsPaleis doen."
"Kan ik dan niet helpen met geld verzamelen?"
"Ach lieverd.." ik wilde eerst nee zeggen, maar toen ik zag dat ze echt wilde helpen, zei ik maar: "Nou, alle kleine beetjes helpen."
"Ik ga meteen beginnen met tekeningen maken."
"Je krijgt een speciaal hoekje in de bakkerij." lachte ik, waarna Nina op zoek ging naar kleurpotloden.
Ik pakte de Simlet en schreef haar in bij Simmo's.
"En, heeft ze een school om heen te gaan?" vroeg Olivier, die toevallig binnenliep.
"Jazekers." antwoordde ik.
Het leven leek op dit moment perfect.
Wat ze niet wisten is dat Thomas door de ramen stond te gluren, terwijl Nina op zoek was naar kleurpotloden.
"Is dat mijn kind? Grr, ik had voor haar moeten zorgen. Ik vind haar wel wat hebben. Ik ga mijn kind terughalen." zei Thomas vastbesloten.
Thomas drukte al snel op de deurbel.
"Hallo, de bakkerij is helaas gesloten. Morgen om 10:00 gaat hij weer open." zei Nina, toen ze de deur had open gedaan voor Thomas.
"Ik kom hier niet voor de bakkerij, ik ben hier voor jou. Kom met mij mee, ik ben je echte vader!"